मनको वुरा खोतलेर गिज्यायौ र म रोएँ ।

आँखाबाट आँसु खसालेर भिजायौ र म रोएँ ।

छातीमा छन् समर्पण र त्यागका कथाहरु

ती स्मृतिहरु बिस्वुनसरी पिषजायौ र म रोएँ ।

आफन्त हँु भनेर मैले मुटुमा बास मागेँ

आज पराईलाई मात्र रिझायौ र म रोएँ ।

कति सपना साँचेकोथें यति लामो जीवनमा

मर्ममा चोट हानेर खिज्यायौ र म रोएँ ।

कोमल फूल बनेर वसन्तमा तिमी फुलेकी थियौ

आज कसिङ्गर भै आँखामा बिजायौ र म रोएँ

////////////////////////////////////////////////